Tatlong Libong Patak ng Luha

Minsan ko ng naisip kung bakit nga ba ito nangyari,
Masaya naman ako noon, 
Tumatawa naman saan man pumaroon,
Umiiyak pa din pala ako.

Natapos ang lahat sa hiwalayan,
Nagkanya kanya na ng tinahak na kanlungan,
Masakit pa pala sa kalooban,
Umiiyak pa din pala ako.

Nagagawa ko na ngang tawanan,
Kinakalibit na nga sa iba kung minsan,
Nasasanay na akong wala ka sa pistahan,
Umiiyak pa din pala ako.

Sa halos isang taon na nawalay sayo,
Di ko ginusto na masaktan tayo ng ganito,
Pero bakit ganito sakin ang turo,
Umiiyak pa din pala ako.

Wag sanang isipin na ako'y nalibang,
Sa lahat ng nangyari lahat ay nakinabang,
May tinuro sa akin na walang pagaalinlangan,
Umiiyak pa din pala ako.

Naubos na ang kwento ko't iyo,
Nanahimik ka na nga sa tabi ko,
Pinilit bumalik sa dati ang matang ito,
Umiiyak pa din pala ako.

Gusto ko ng matapos ang luha ko,
Ilang libo pa ba ang papahirin ko,
Ayoko na ng sakit na ganito,
Umiiyak pa din pala kasi ako.

May tatlibong luha ata akong pinahid,
Dahil lamang ito sa sakit na dulot ng kurtinang puminid,

Umiiyak pa din pala ako.