Isang Makatwirang Kwento ng Pagibig

Isang Makatwirang Kwento ng Pagibig Sa tuwing nagkekwento ka ng dahilan ng iyong pagkalungkot, Dumarami ang alalahanin ng iyong pusong nakasimangot, Di mo napapansin lalong bumibigat ang ulap na binalot, Saksi ang pintuan ng kwarto na muntik ng makaramdam ng kurot. . Bumabalik ang aking alaala ng saklap kahapon, Sa isang sulok ng puso pilit gumagapang kung saan tumugon, Pabalik balik ang siste, akala mo di pinakain ng dugo, Hoy! Masakit na ang aking puso, lumayo ka na sa gitna nito. . Ikaw ang syang nasasaktan, ikaw ang nababansagan, Ikaw itong sumisigaw, asan itong katuparan, Bakit sa dami ng hapdi, pangungulila pa ang natagpuan, E kahit sumuksok ka sa unan, hahagilapin ka nyan. . Nagmamahal ako pareho mo, di lang halata, baka di mo tanto, Minsan kong nadama ang mga katwiran mo, Oo, oo... Masakit ang pangungulila na sinasabi ng puso mo, Di ko din alam ang tamang dahilan ko, pero ngayon sigurado ako... ... Nagwawala na nga ako. . Minsan... Madalas... Oras oras.... Naiisip ko ang taong minahal ko, Minsan... Madalas... Oras oras... Naiisip niya din ako. Ayokong maniwala, pero tao lang din naman ang nakatira sa mundong ito, Meron ba ditong pinanganak sa pluto para puso ay maging di katulad ko?! . Ang katwiran... Pagibig... Dahilan... Pagsama- samahin.. Bubuo ng isang malasakit sa duguang puso natin, Wag kang matakot... Kasama yan sa paghubog satin, May konting kirot lang, silang di marunong bumalik... Pipihit din ang langit. . Ngayon, tayo! Wag mong bitbitin ang puede naman pagulungin, Baka sa kakapasan mo, likod mo'y araruhin, Ingatan mo ang pagmamahal, bukas sisikat din... Walang kupas na ligaya, ngiti pa lang... Bigla kang mananalamin. . Katwiran mo, katwiran ko, pareho tayo. Gawing magaan ang bawat disensiyo ng iyong libro. (isinulat para sa isang kaibigang nagtatampo, nasasaktan pero lumalaban)