Itim na Rosas

Ang kulay itim na rosas... Di ako pinanganak para bumasa ng utak, Di ko din naisin na maihantulad, Sa lahat ng nasabi mo sakin ano ang sukat, Yaong pagibig mo hirap akong maungkat. Sa lahat ng ating paguusap may kakaiba akong natanggap, Magiliw ka pala talagang katabi kausap, Aber nga, magbiruan tayo sa kanilang harap, Baka iba isipin nila, matagal na ba tayong naguusap? Nakakatuwa kang ngang talaga, kaibigan kong suplado, Naniniwala na akong hirap kang mabasa sa kanto, Sa mga kilos, pananalita di mahuhuli sa akto, Ang iyong isip lumilipad sa malayo may ibang balak na tungo. Lupit! Kung may bughaw, itim ang rosas na nakikita ko, Sa isang tingin di kagandahan pero may dating ito, Di kita mababasa sa ngayon, pero tyak ang iyong hangarin, Ehem... May lihim ka bang pagtingin na di mo maamin? Itim na rosas, yan ang kulay... Ng iyong mga mata kayganda sa tuwina, Hanapin mo sa iyong mga kuha may pagkakahawig ka, Di maganda sa mata pero nakakahalina. Itim na rosas... Gusto na kita. Totoo na talaga.

Tatlong Libong Patak ng Luha

Minsan ko ng naisip kung bakit nga ba ito nangyari,
Masaya naman ako noon, 
Tumatawa naman saan man pumaroon,
Umiiyak pa din pala ako.

Natapos ang lahat sa hiwalayan,
Nagkanya kanya na ng tinahak na kanlungan,
Masakit pa pala sa kalooban,
Umiiyak pa din pala ako.

Nagagawa ko na ngang tawanan,
Kinakalibit na nga sa iba kung minsan,
Nasasanay na akong wala ka sa pistahan,
Umiiyak pa din pala ako.

Sa halos isang taon na nawalay sayo,
Di ko ginusto na masaktan tayo ng ganito,
Pero bakit ganito sakin ang turo,
Umiiyak pa din pala ako.

Wag sanang isipin na ako'y nalibang,
Sa lahat ng nangyari lahat ay nakinabang,
May tinuro sa akin na walang pagaalinlangan,
Umiiyak pa din pala ako.

Naubos na ang kwento ko't iyo,
Nanahimik ka na nga sa tabi ko,
Pinilit bumalik sa dati ang matang ito,
Umiiyak pa din pala ako.

Gusto ko ng matapos ang luha ko,
Ilang libo pa ba ang papahirin ko,
Ayoko na ng sakit na ganito,
Umiiyak pa din pala kasi ako.

May tatlibong luha ata akong pinahid,
Dahil lamang ito sa sakit na dulot ng kurtinang puminid,

Umiiyak pa din pala ako. 

Magkukusa Ako

Ang kulay itim na rosas... Di ako pinanganak para bumasa ng utak, Di ko din naisin na maihantulad, Sa lahat ng nasabi mo sakin ano ang sukat, Yaong pagibig mo hirap akong maungkat. Sa lahat ng ating paguusap may kakaiba akong natanggap, Magiliw ka pala talagang katabi kausap, Aber nga, magbiruan tayo sa kanilang harap, Baka iba isipin nila, matagal na ba tayong naguusap? Nakakatuwa kang ngang talaga, kaibigan kong suplado, Naniniwala na akong hirap kang mabasa sa kanto, Sa mga kilos, pananalita di mahuhuli sa akto, Ang iyong isip lumilipad sa malayo may ibang balak na tungo. Lupit! Kung may bughaw, itim ang rosas na nakikita ko, Sa isang tingin di kagandahan pero may dating ito, Di kita mababasa sa ngayon, pero tyak ang iyong hangarin, Ehem... May lihim ka bang pagtingin na di mo maamin? Itim na rosas, yan ang kulay... Ng iyong mga mata kayganda sa tuwina, Hanapin mo sa iyong mga kuha may pagkakahawig ka, Di maganda sa mata pero nakakahalina. Itim na rosas... Gusto na kita. Totoo na talaga.

Minsan lang kita iibigin

Minsan lang kita iibigin

Ang buhay ko ay isang periswil,
May pababa, may paakyat...
Pero itoy umiikot at bumabanlik lang sa agos.
Paulit ulit.. 

Ngunit sa bawat pagikot nito,
Nakukulayan ang bawat sasakyan,
Dugo, langit, puno, bulaklak..
Sari sari...

Sa malupit na mga pangyayari,
Gumagalaw ang pisi ng di mawari,
Aakyatin ko ang mataas na bahagi,
Nagpupumilit...

Gugulatin ka ng mga sinasabi,
Masakit, di gumagaling ang sugat,
Pero walang hapding maramdaman,
Gula gulanit...

Isang beses lang, isang takbo lang,
Di na kelangan maulit ang nararamdaman,
Minsan lang, at minsan lang,
Umiibig...ng minsan lang.