MAAMONG MUKHA NG SINTA

MAAMONG MUKHA NG SINTA

Isang maamong mukha ang pinanggalingan,

Guhit sa iyong kamay, sa likod, ang naaalala ng karamihan,

Simulan mo sa husay, ang daming nakakaalam,

Pero bakit pagdating sa puso, blanko ang iyong alam.

Kahit ano pang sabihin mong ganti sa tadhanang may alam,

Madaming nagsabi, baka ayaw mo lang ng pakiramdam,

O baka naman ayaw mo ng may tinatawagan,

Sandali, parang alam ko ang sagot.. ayaw mo lang ata may nakikielam.

Samu’t saring pagkatao ang makikita sa iyo,

Minsan maamo, minsan naman ay lobo,

Sa tuwing pagmamasdan ka sa malayo,

Parang kilala mo ang sarili mo, pero di mo alam ang sinasabi ng tao sayo.

Bawat ngiti na pinapakita mo ay nagiiwan ng tuwa sa puso ng bawat isa,

Bawat kaway mo nagiiwan ng sigla sa kanilang pandama,

Bawat tingin mo ay nagiiwan ng kumpiyansa,

Bawat salita mo ay nagiiwan ng ngiti, kaway at tingin sa pagasa.