Nawawalang Koreana Sa Tindahan

Isang ale ang namataan, nagtatanong ata sa isang grupo ng kapulisan
Nawawala ata siya, di niya makita ang daan.
Pansin sa mga mata ang luhaang koreana,
Di pa din niya maintindihan ang sinasabi ng mga binata.

Pinipilit niyang sabihin ang mga detalye ng pagkawala,
Hinahagilap ang mga salita sa mumunting bibig na ibinubuka,
Turo dito, turo doon di na din siya maintindihan ng mga kasama,
Napakupkop sa mga mata ang mga kamay na tila nawalan na ng pagasa.

Batid sa mga kausap ang mithiing makatulong,
Ngunit di sila magkaintindihan, at sa turo lang nakatuon.
Panganib nga ba ang dulot ng mga turong yaon,
Nagtawag na ng ibang kasama para makadagdag ng solusyon.

Isang babae na kulot, dilaw na buhok at may maliliit na mata ang lumapit,
Nagsalita ng mahinahon at agad nakumbinsi,
Sa suot nitong blusang itim, hapit na pantalon agad sumidhi,
Isa syang koreana na sa salitang ingles ay nakakaintindi.

Si aleng koreana agad napangiti,
Nakita sa kanyang muka ang tuwang di mapakali,
Halos lahat ng nakapaligid sa kanya at mga saksi,
Lumuwag ang kalooban, muntik na kasi syang sumigaw ng matindi.

Lubos ang pagasa niyang makikita niya muli,
Dahil sa isang tulong ng aleng kulot na lumapit at di nagatubili,
Salamat naman at natapos ang istoryang sumindi,
Dito sa tindahan na halos mga koreana din ang mga bumibili.

Mike Villegas: manunulat.

Mike Villegas

Hindi kita kilala, ni hindi ko alam ang hitsura mo,
Pero bakit parang awit mo ay syang laman ng puso ko.
Tumatagos, umiikot, gumagalaw...
Pinagdugtong dugtong na kwento ng buhay na ilaw.
.
Sa sinulat mong Hanggang Ngayon na inawit ni Cathy Go,
Lupit. Mga limangpung ulit ko munang inulit sa tenga ko.
Sa mga oras na to, paulit ulit na sa utak ko,
Ang awit na yun, ayaw ng pakawalan ng puso.
.
Ngayon ko naintindihan, hindi lang ako ang nakakaramdam na walang kwenta,
Marami din jan na hinahanap ang kwela.
Dahil sa paghihintay sa iniibig,
Luha ko'y di na tumitigil, umaagos hanggang bisig.
.
Sa totoo lang, napakagaling niyo pong manunulat,
Inaartehan, pinag-gugugulan ng musika at letra. 
Darating ang araw, aawitin din ng artista ang aking kanta,
Karugtong ng Hanggang Ngayon mong nota.
.
Sa ngayon... Ikaw ay napapanahon,
Sa ngayon... Ako muna ang aatras.
Magmamahal muna ako... Kahit nasasaktan.
Para awitin ko ay matuloy.
.
Master Mike, salamat po talaga,
Inspirasyon po kita sa mga sulat kong walang musika.
Gagawin ko yan, pagdating nga panahon.
Pag may oras na ang pagibig ko na umahon.

Umaasang Babalikan, pagibig na sinimulan.

Ang hapding naranasan sa mga ilang araw ding pinagdaaanan,
Ngayon ko lang natikman, sobrang nasaktan.
Basag na basag, wasak na wasak... Kulang na lang durugin ng bubog,
Ang mga sugat na unti unting hinihilom ng kulog.
.
Saksi ang unan at si mongki sa mga pikit at kibit balikat,
Habang tinititigan mga larawang mong pinakupas habang dilat.
Naluluha pang sinasabi, ayos lang ako,
Pero sa loob ko... Ugali mo! Bat ako pa ginawan mo nito!
.
Di ko akalain ganito ang dadanasin,
Labing isang taon ng nakakaraan, di naman ganito ang ikinislap.
Isang pangarap lang naman dapat ang drama sana,
Bakit pa kasi pinagbigyan ang pusong nawala sa isla.
.
Ngayon iniisip kita, asan ang mahigpit mong akap,
Na parang ayaw na akong pakawalan sa ulap.
Sa mga binitiwang salita, di man pagasa ang laman,
Eto pa din at pinagbigyan ang akap na inasam.
.
Ganito ba ang magiging katapusan ng lahat,
Isang panaginip na ikaw ay lilisan.
Isang halik ang pinakawalan,
Bago pininid ang pintuan.
.
Umaasa akong magkikita tayo ulit,
Magkakatitigan sa ilalaim ng puno na ginuhit,
Sasabihin mong handa na ang lalatagan,
Ng pagibig na wagas na hinintay ng tadhana na ngayon ay naghihintay lang sa kanto ng tagpuan.

Paulit ulit...
Bawal umasa... Nakakaloka.